Rozdział IX

 Największym błędem jest udawanie, że to co nas boli, jest nam obojętne.

   Minęło już kilka godzin od kąd prom na którym odbywała się nocna impreza dopłynął do brzegu aby wszyscy uczestnicy udali się do hoteli w celu odpoczęcia, nabrania sił by wieczorem znów powrócić na pokład i dobrze się bawić aż do kolejnego wschodu słońca. Dochodziła 8, do pokoju hotelowego przez okno wdzierały się promienie słoneczne, rozpoczynał się kolejny  piękny, wakacyjny dzień. Nicola z trudem otworzyła oczy do których dotarło przerażająco jasne światło. Całkiem zdezorientowana próbowała przypomnieć sobie ubiegłą noc, jednak bez skutku, w jej głowie panowała totalna pustka, pamiętała tylko kilka momentów z początku imprezy. W głowie krążyło wiele pytań na które nie znała odpowiedzi. Próbowała podnieść się na łóżku, lecz każda część jej ciała odmawiała posłuszeństwa. Jej głowa była dziwnie ciężka, a każdy szmer sprawiał jej ból. W tej chwili zobaczyła postać siedząca w fotelu na przeciwko niej, początkowo widziała jak za mgłą, wydawało jej się że jest dziwnie znajomy, jednakże nie umiała skojarzyć twarzy w tym momencie. Dopiero po chwili obraz się ustabilizował a Nicola zobaczyła Wojtka przyglądającego się jej z uśmiechem, jego błękitne oczy, były bardzo zaspane. Pomimo tego, wyglądał uroczo w białym podkoszulku przylegającym do jego muskularnego i równomiernie opalonego ciała. Jego blond włosy były aktualnie w stanie, tak zwanego artystycznego nie ładu, a na twarzy widniał uśmiech, przez który można było ujrzeć jego śnieżnobiałe zęby.
-Cześć alkoholiku - powiedział z ogromnym uśmiechem - Jak się czujesz ?
-Co się wczoraj działo ? Jak się tutaj znalazłam ? - spytała, zmęczona wysiłkiem jaki włożyła by zadać to pytanie.
-Trochę przesadziłaś z alkoholem - powiedział siadając obok niej - Gdyby nie ja, było by z tobą źle a więc tak jak by zawdzięczasz mi życie,  liczę na miłe podziękowanie - odparł z dumą.
-Wolałabym umrzeć niż zawdzięczać Ci życie - wymruczała rzucając się na łóżko jednocześnie chowając głowę pod poduszką.
-Miałem nadzieję że będziesz milsza.
-Myślałeś że wpadnę ci w ramiona i zacznę dziękować ? - wycedziła podnosząc lekko głowę - A może chciałeś się przez to ze mną umówić ? Przykro mi nie jestem organizacją charytatywną, a teraz możesz mnie zostawić w spokoju  nie potrzebuje opiekunki - odparła ze złością ponownie ukrywając twarz pod poduszką.
-Wiesz co ? - odparł podniesionym głosem Wojtek - jesteś mała, głupia i rozpieszczona, myślałem że to po prostu twój charakter ale nie, ty  jesteś wredna, rozpuszczona i pozbawiona jakichkolwiek uczuć, odpychasz je od siebie jak by były czymś złym,  nie zdajesz sobie sprawy z tego jaka jesteś egoistyczna, zawsze chcesz sobie ze wszystkim radzić sama i odrzucasz pomoc innych, nie rozumiem tego jak taki ktoś jak ty może mieć przyjaciół oraz tego że kiedykolwiek mogłaś mi się podobać i byłem tak głupi że przez dłuższy czas mi na tobie zależało, ty na to nawet nie zasługujesz, możesz sobie robić co zechcesz nie obchodzi mnie to już, Masz zaburzenia emocjonalne, psychiczne, uczuciowe i w ogóle, a ja od teraz mam to w dupie - wycedził a następnie wybiegł z pokoju głośno trzaskając drzwiami.
Nicola przez chwilę leżała w ciszy,  zdała sobie sprawę że może nie powinna być aż taka przecież Wojtek jej pomógł a ona potraktowała go w taki sposób. Zastanawiała się dlaczego zachowuję się tak w stosunku do niego. Co w nim lubiła?  Na pewno spojrzenie, którym zwabił ją do siebie przy pierwszym spotkaniu, uśmiech który nie schodził mu z twarzy, sposób jaki się poruszał, z grubsza wszystko co było widać na pierwszy rzut oka - było nie do ominięcia. Przyciągał śmiałością i pewnością siebie. Nie wiązała z Nim jakichś szczególnych nadziei. Wiedziała, że mają inny charakter, sposób spędzania wolnego czasu, inne zdanie w wielu sprawach. Jednak gdzieś na dnie serca zabolały ją jego słowa. Był jej ideałem, od zawsze pragnęła go poznać a kiedy to się stało potraktowała go w tak okropny sposób. Zastanawiała się nad tym wszystkim aż w końcu zamknęła oczy i zasnęła.
-Nicola musimy porozmawiać ! - usłyszała ponownie trzaśnięcie drzwiami a następnie donośny głos przyjaciółki. W dalszym ciągu czuła się okropnie i nie miała siły otwierać oczu.
-Nie teraz - westchnęła - neurony mi się jeszcze nie obudziły, porozmawiamy później - wyszeptała.
-Teraz, i nie przyjmuję odmowy - powiedziała głośno Lena jednocześnie siadając obok Nicoli, ściągając koc którym była okryta. Czerwonowłosa z trudem wstała, przecierając oczy, usiadła po turecku spoglądając zmęczonym wzrokiem na przyjaciółkę.
-A więc słucham ? - powiedziała unosząc jedną brew do góry.
-To raczej ty mi powiedz, dlaczego taka jesteś ? - spytała.
-Chodzi o Szczęsnego ? - przewróciła oczami - Na pewno chodzi o niego, poskarżył się ? powiedział jaki to on jest biedny ? 
-Nicola, ty sobie naprawdę nie zdajesz sprawy co on zrobił ? - spytała Lena ze spokojem.
-Co niby zrobił ? - prawie krzyknęła -  Pomógł pijanej dziewczynie znaleźć się w pokoju, to go nie czyni bohaterem - westchnęła obojętnie.
-A to że wyciągnął tonącą dziewczynę z wody, zaniósł ją tutaj i czuwał czy aby na pewno wszystko z nią w porządku ? - tym razem Lena uniosła głos - Widziałaś to ? - spytała chwytając Nicolę za nadgarstek oraz wskazując dużego siniaka na zewnętrznej stronie kości promieniowej - Zrobiłaś to sobie na promie, wchodząc na barierkę a potem skacząc do wody - urwała spoglądając na przyjaciółkę - Nicola, on dosłownie uratował ci życie.
Dziewczyna osunęła się na łóżko zakrywając twarz rękami, nie miała pojęcia co powinna teraz zrobić, chciała przeprosić Szczęsnego a przede wszystkim podziękować ale nie bardzo wiedziała jak miała to zrobić.
-Gdzie on teraz jest ? - spytała, jednak Lena nie zdążyła odpowiedzieć ponieważ do pokoju weszli Marco i Mario oraz Wojtek siłą wciągnięty do pokoju przez Roberta.  Mario wraz z Marco rzucili się na łózko, kładąc się obok Nicoli, natomiast Robert usiadł obok Leny a Wojtek usiadł w fotelu na drugim końcu pokoju zagłębiając się w ekran swojego telefonu. 
-Dzisiejsza impreza aktualna ? - spytał niepewnie Reus.
-A dlaczego miałaby nie być ? - odparła oburzona Nicola - aktualna jak najbardziej.
-Jak ty się w ogóle czujesz ? - spytał Robert.
-Jak każdy człowiek na mega kacu - odpowiedziała uśmiechając się - wezmę prysznic i wszystko będzie po staremu.
-Ale może lepiej nie pij więcej - stwierdził Lewandowski.
-Możemy do tego nie wracać ? - spytała - Mamy prawie cały dzień jak go wykorzystamy ? 
-Nie wiem jak wy ale my, czyli nasza męska część idziemy na siłownię - odparł Reus z uśmiechem - a wy tymczasem macie czas na plotki czy co tam chcecie - mówiąc to wszyscy zaczęli powoli zbierać się oraz kierować w stronę wyjścia. Nicola chciała w tym momencie porozmawiać z Wojtkiem jednak ten jako pierwszy opuścił jej pokój. Udała się do łazienki gdzie wzięła odprężający prysznic, zimna woda sprawiła że poczuła się znacznie lepiej, zmęczenie zniknęło, zniknął także ból głowy. Ubrała się  i związała włosy, następnie razem z Leną udały się na zakupy na których spędziły znacznie większą cześć dnia, Nicola postanowiła nie przejmować się przez te kilka godzin Wojtkiem oraz całą zaistniałą sytuacją, obiecała sobie że przeprosi go wieczorem. Dziewczyny  poważnie rozmawiały jak również dość często się śmiały, uwielbiały spędzać czas w swoim towarzystwie, brakowało im tylko Majki która została razem z Łukaszem w domku, postanowiły że zadzwonią do niej następnego dnia aby dowiedzieć się jak się czuje oraz co u nich. Kiedy wróciły do hotelu  dochodziła 18, do rozpoczęcia imprezy zostało im około dwóch godzin, postanowiły tylko coś zjeść a następnie każda z nich udała się do swojego pokoju aby się przygotować. Niecałe dwie godziny później obydwie były gotowe. Lena  weszła do pokoju swojej przyjaciółki gdzie ta ostatecznie układała swoje włosy. Następnie obie udały się na dół gdzie przy wejściu czekali na nie zniecierpliwieni piłkarze, Nicola szukała wzrokiem Wojtka jednak nie było go nigdzie w pobliżu, dopiero po chwili Robert, który zauważył jej zdenerwowanie wytłumaczył, że Wojtek wyszedł wcześniej. 
Po 15 minutach cała piątka po raz 3 wchodziła na pokład promu, najpierw okropna kolejka, w której każdy chciał wejść jak najszybciej, potem odprawa czyli sprawdzenie biletów i dowodów a następnie odpływ od brzegu w głąb morza i rozpoczęcie kolejnej wspaniałej imprezy. Mario i Marco jak zwykle zniknęli gdzieś w tłumie zabierając ze sobą przy okazji Roberta jednocześnie zostawiając dziewczyny same, jednak nie stwarzało im to najmniejszego problemu, usiadły na swoich ulubionych miejscach przy barze zamawiając ulubione drinki. Rozmawiały, a przynajmniej starały się rozmawiać co było dość trudne przy tak głośnej muzyce. Tańczyły w rytm swoich ulubionych piosenek, co chwilę przysiadając na chwilę aby złapać oddech.
Dochodziła 23 kiedy Nicola zamówiła kolejnego drinka, mimo sprzeciwu swojej przyjaciółki. Rozglądała się nerwowo po ogromnej sali ze zdenerwowaniem.
-Widzisz gdzieś Wojtka ? - spytała przyjaciółki prawie krzycząc, jednak ta tylko pokiwała przecząco głową - Jeśli będzie trzeba wejdę za nim nawet do męskiej łazienki - stwierdziła.
-Ty naprawdę jesteś zdesperowana - odparła Lena śmiejąc się. 
Nicola zaczęła nerwowo uderzać paznokciami o blat baru sącząc przy tym swój napój, w dalszym ciągu szukając wysokiego blondyna. Była już prawie przekonana że nie zobaczy go dzisiejszej nocy gdy jej uwagę przykuła pewna tańcząca para, a po przyglądnięciu się zobaczyła że jest to właśnie Wojtek tańczący z jakaś blondwłosą dziewczyną. Zacisnęła pięść widząc tych dwoje. Lena widząc złość oraz chęć mordu w oczach przyjaciółki spojrzała w miejsce któremu przyglądała się dziewczyna. Uśmiechnęła się pod nosem, spoglądając na nią.
-Wcale ci na nim nie zależy co ? - spytała, upijając łyk sex on the beach.
-Założę się, że gdybym teraz tam podeszła i go na przykład pocałowała nie protestował by - powiedziała z pewnością.
-Założę się, że zwątpiłabyś w ostatniej chwili i po prostu byś się z nim pokłóciła.
Nicola nerwowo wstała, jednak przez moment się zawahała i ponownie usiadła przy barze zamawiając kieliszek czystej, którą natychmiast wypiła lekko się krzywiąc, odstawiła kieliszek i ruszyła w stronę parkietu tym razem się nie wahała, szła odważnie stawiając kroki, mimo tego że ogromnie się denerwowała a jej serce biło jak oszalałe. Bała się tego jak Szczęsny zareaguje, pierwszy raz w życiu tak bardzo się bała, może dlatego że pierwszy raz w życiu tak bardzo jej na kimś zależało, żałowała tylko że tak późno zdała sobie z tego sprawę. Stanęła na przeciwko Wojtka, który od razu ją zauważył przez co przestał tańczyć, oboje stali przez moment przyglądając się sobie nawzajem.
-Chciałaś coś ? - zapytał w końcu Wojtek.
-Owszem - powiedziała z lekkim uśmiechem po czym podeszła bliżej chłopaka, wspięła się na palcach i złożyła ja jego ustach namiętny pocałunek, który natychmiast odwzajemnił. Nicola oplotła ręce wokół jego szyi, wspięła się wyżej i przycisnęła usta do jego ucha.
-Może i jestem zepsuta, wredna i egoistyczna, czasami nienawidzę siebie samej. Może czasami denerwuję się i komplikuję swoje życie. Może i jestem mała, ale mam uczucia, którymi potrafię darzyć innych - wyszeptała.
Wojtek nachylony w jej stronę  intensywnie wpatrywał się w jej oczy.
-Żaden normalny chłopak z Tobą nie wytrzyma - szepnął do jej ucha.
- Nie mam zamiaru polemizować z Twoją opinią, gdyż jest prawdziwa. I dlatego od dziś szukam wśród nienormalnych - odparła z lekkim uśmiechem.
-A więc szukaj dalej, bo ja nie jestem zainteresowany -odpowiedział Szczęsny z aroganckim uśmiechem.
Podszedł do dziewczyny z którą wcześniej tańczył i obejmując ją zniknął gdzieś w tłumie, zostawiając zdezorientowaną Nicolę samą po środku sali. Stała tam nie zwracając na nic uwagi, w jej głowie krążyło tysiąc myśli, była zirytowana i zła a jednocześnie w jej oczach pojawiły się łzy. Zaciskała pieści na myśl o wydarzeniach z przed chwili. Myślała o tym jak bardzo nienawidziła tej cholernej słabości do niego a teraz również niego.

Witam ;*
wybaczcie że dodaje rozdział dopiero po dwóch tygodniach ale kompletnie się za niego nie mogłam zabrać, poprawiałam, zmieniałam chyba ze sto razy aż w końcu wyszło tak że napisałam na spontana całkiem inaczej niż miało być na początku xd mam nadzieję że się wam spodobają te wypociny ;D
wybaczcie jeśli pojawią się jakieś błędy ale nie chciało mi się już tego sprawdzać. ;x
nie jestem w stanie określić kiedy dodam następny, nie mam nawet na niego pomysłu ale teraz jakoś więcej luzu w szkole więc może coś wykminie ;*
pozdrawiam ;*

Rozdział VIII

 Te rany, których nie widać są najgłębsze.

  -A teraz kochanie zostaniesz tutaj, a twój tata za niedługo po ciebie wróci - mężczyzna spojrzał na dziewczynkę a w jego oczach pojawiły się łzy, pocałował małą w czoło, nacisnął dzwonek przy drzwiach ogromnego szarego budynku a następnie odszedł. Dziewczynka stała przytulając do siebie swojego misia oraz patrząc na znikającego w oddali mężczyznę, nie rozumiała tego co się wydarzyło, nie bała się, przecież powiedział że po nią wróci, miała zostać tutaj tylko jakiś czas a potem przyjdzie po nią tata i zabierze do domu, nie miała pojęcia że tak naprawdę jej domem jest teraz ten budynek a jej tata nigdy nie wróci...
  Maja gwałtownie otworzyła oczy w których pojawiły się łzy, podniosła się na łóżku nie zwracając uwagi na ból przeszywający jej głowę, przyłożyła palce do swoich skroni a następnie dotknęła swojego czoła które było ciepłe, najwyraźniej gorączka znów powróciła. Podkuliła nogi i ukryła twarz, do jej oczu napłynęły łzy, a ręce się trzęsły. Najgorsze są te wspomnienia, które uderzają z taką siłą, że wydaje nam się jakbyśmy przeżywali to jeszcze raz. Właśnie jedno z takich wspomnień wróciło do Maji, wspomnienie z którym już dawno się uporała, powróciło jak gdyby nigdy nic, sama nigdy tego nie wspominała, nie chciała pamiętać tego jak jej własny ojciec zostawił ją pod drzwiami domu dziecka, miała wtedy zaledwie 3 lata, zazwyczaj nie pamiętamy wydarzeń z tego okresu, również Maja nie pamiętała nic, nic prócz jednego dnia, dnia w którym została sama. Nie pamięta jak wygląda jej mama czy nawet tata, pamięta tylko i wyłącznie jego głos który ją uspokajał i zapewniał że wróci, obiecywał jednak tak naprawdę jego obietnica nie była nic warta, nie powinno się obiecywać czegoś czego nie jesteśmy w stanie spełnić. Miała ogromny żal do ojca o to że ją okłamał, a przede wszystkim że ją zostawił, wiele razy zadawała sobie pytanie dlaczego została sama ? Dlaczego rodzicie skazali ją na życie w domu dziecka, bez odrobiny rodzicielskiej miłości, bez poczucia bezpieczeństwa, i bez ich opieki, wiele razy próbowała ich odnaleźć ale bez skutku, po paru latach postanowiła przestać szukać, postanowiła nigdy nie wracać do tego wydarzenia, nie chciała znów cierpieć i myśleć o tym jaką osobą trzeba być aby zostawić własne dziecko, zostawiła żal, smutek i pretensje w tyle, postanowiła żyć pełnią życia, była szczęśliwa z Kacprem oraz mając u boku przyjaciółki, nie myślała o tym aż do dzisiaj.
    Łukasz wszedł do pokoju, gdy tylko zobaczył płaczącą Majkę usiadł obok niej, dziewczyna przysunęła się do niego mocno się do przytulając, objął ją czując emanujące od niej ciepło spowodowane wysoką temperaturą ciała, nie miał pojęcia co mogło spowodować takie zachowanie dziewczyny, nie pytał, po prostu ją do siebie tulił aby dać jej poczucie bezpieczeństwa, by mogła opanować łzy. Po chwili nastała cisza, Maja uwolniła się z objęć Łukasza spuściła głowę w dół przecierając oczy które były zaczerwienione od łez.
-Połóż się i spróbuj zasnąć, nadal masz gorączkę - powiedział Łukasz spoglądając na nią troskliwie.
-Nie, nie chcę spać, wszystko tylko nie sen - powiedziała starając się aby jej głos brzmiał normalnie - Oglądnijmy może jakiś film ? - spytała spoglądając na Łukasza oraz starając się uśmiechnąć.
-Dobrze a więc wybierz jakiś film - powiedział podając że pudełko w którym znajdowały się płyty DVD - a ja zaraz wracam - uśmiechnął się po czym zniknął w drzwiach pokoju.
Maja spojrzała w okno, na zewnątrz padał deszcz, było szaro i ponuro, pogoda w tym momencie była adekwatna do jej teraźniejszego humoru, zaczęła przeglądać wszystkie płyty, na początku było kilka komedii romantycznych oraz dramatów od razu odłożyła je na bok, nie miała ochoty oglądać historii miłosnej, postanowiła że oglądną horror, mimo że nie lubiła tego typu filmów postanowiła zrobić wyjątek i jednak oglądnąć, po chwili znalazła coś co na pierwszy rzut oka wydawało się dość ciekawe, w tym samym momencie do pokoju wszedł Łukasz trzymając w ręku kubek z herbatą owocową której zapach roznosił się po całym pokoju, podał Maji kubek a następnie wziął płytę i włączył film, zasunął żaluzję przez co w pokoju zapanował półmrok. Usiadł obok Maji uważnie oglądając zaczynający się film, Maja siedziała obok niego owinięta kocem z gorąca herbatą w ręce, przez pierwsze minuty oboje oglądali z dużym zaciekawieniem jednak potem film zaczął robić się coraz ciekawszy a tym samym straszny. Majka odłożyła swój kubek na szafkę nocną, nie pytając położyła głowę na klatce piersiowej Łukasza który objął ją ramieniem. Słyszała miarowe bicie jego serca które wywoływało u niej dziwne odczucia. Leżała teraz  na jego ramieniu z niesamowitym spokojem i z przepiękną świadomością, że obok jest mężczyzna dzięki któremu odzyskuje spokój i równowagę psychiczną. Przy Łukaszu czuła się bezpieczna, podobało jej się w nim to że jest taki czuły i opiekuńczy, zawsze gdy się pojawiał Maja czuła że nic jej nie grozi, jego głos, jego zapach potrafił ukoić jej nerwy. Z dnia na dzień coraz bardziej zatracała się w tym co czuła do Łukasza, czuła że z dnia na dzień staje się on jej coraz bliższy. Jednak z jednej strony odrzucała to od siebie, wmawiała sobie że to nic takiego, odrzucała coraz bardziej rozwijające się w jej sercu uczucie, ponieważ kochała a przynajmniej tak myślała że kocha Kacpra. On pomógł jej w trudnych chwilach w jej życiu, był dla niej oparciem i pomocą, opiekował się nią a przede wszystkim kochał ją. Mimo tego czuła że coś się wypaliło w ich związku, nastała nudna monotonność, brakowało namiętności, tęsknoty a miłość po prostu zamieniła się w przyjaźń lub w cokolwiek podobno do tej relacji. Maja zdała sobie sprawę że nie tęskni za Kacprem tak jak tęskniła za nim dawniej podczas ich krótkich kilkudniowych rozłąk. Pustkę w jej sercu wypełnia Łukasz, zdała sobie sprawę że czuję coś do niego i musi jak najszybciej dowiedzieć się co oznacza to uczucie.
 W tym momencie niebo przeszyła ogromna jasna błyskawica jednocześnie na kilka sekund oświetlając pokój, następnie na zewnątrz rozbrzmiał ogromny grzmot a po nim tylko cisza i ciemność która zapanowała w pokoju. Majka zamknęła oczy z przerażenia jeszcze mocniej przytulając się do Łukasza.
-Nienawidzę burz, i ciemności - powiedziała z przerażeniem.
-Spokojnie, kiedy wzrok ci się przyzwyczai nie jest aż tak ciemno - odparł uspokajającym tonem - Poszukam jakiś świeczek - powiedział próbując uwolnić się z uścisku Maji.
-Nigdzie nie idziesz, nie zostawiaj mnie samej - powiedziałam łamiącym głosem.
-Dobrze, spokojnie nie zostawię cię - uspokajał ją - Jeżeli dasz radę możesz iść ze mną.
Piszczek znalazł swój telefon który dawał niewielkie światło, wstał z łóżka a zaraz za nim Maja która od razu chwyciła jego dłoń, podeszli do szafki z której Łukasz wyjął zapachowe świeczki oraz zapałki, razem z Mają która cały czas trzymała jego dłoń porozstawiał świeczki w różnych miejscach pokoju, przez co po chwili zrobiło się znacznie jaśniej a w powietrzu roznosił się lawendowy zapach. Maja w końcu ze spokojem mogła puścić dłoń Łukasza, usiadła na łóżku a po chwili obok niej znalazł się Łukasz.
-Może teraz korzystając z okazji że nie mamy prądu opowiesz mi co ci się śniło ? - spytał niepewnie.
Maja rzuciła się na łóżko, co spowodowało lekki ból głowy, przymknęła na chwilę oczy, zastanawiała się co powinna zrobić, bała się reakcji Łukasza, poza tym nigdy nikomu o tym nie mówiła, przyjaciółki oraz Kacper doskonale znali jej historię. Wypuściła powietrze z płuc i otworzyła oczy a przed sobą zobaczyła Łukasza leżącego obok niej oraz  wpatrującego się w nią, spojrzała w jego niebieskie tęczówki, ich twarze znajdowały się w odległości kilku centymetrów, jej serce zaczęło przyspieszać, Łukasz dotknął jej dłoni splatając przy tym ich palce, jednak Maja gwałtownie wstała i podeszła do okna odsuwając żaluzje, na zewnątrz zniknęły ciemne chmury, przestał padać deszcz, uspokoiła się burza która jeszcze zaledwie kilka minut wcześniej się zaczęła, za chmur powoli wyglądało słońce. Maja otworzyła okno i mocno zaciągnęła się świeżym powietrzem, w oknie zobaczyła Łukasza idącego w jej stronę, odwróciła się i podbiegła do niego zarzucając ręce na jego szyję a usta złączając w namiętnym pocałunku, objął ją w tali przyciągając do siebie oraz odwzajemniając pocałunek, Maja wplotła ręce w jego włosy, przeszył ją potężny dreszcz, serce zabiło jeszcze  mocniej, a oddech stał się nierówny. Powoli zaczynała zapominać o całym świecie...

 witam kochani ! ;*
wybaczcie że ten rozdział jest taki krótki ! ;x  chciałam go dodać koniecznie dziś ponieważ miał być już dawno, nie miałam pomysłu co mogłabym tutaj jeszcze napisać więc zostawiłam tak jak jest.
mam nadzieję że wam się spodoba, postaram się aby następny był dłuższy ale nie wiem kiedy będę w stanie go dodać ;x będę starać się końcem tygodnia ale nie obiecuję, coraz bliżej wakacje co wiąże się z poprawianiem ocen i brakiem czasu, a tutaj jeszcze 3 mecze w tym tygodniu ;)
życzę miłego czytani, buziaki ;*

Rozdział VII

 Zawsze trzeba wiedzieć, kiedy kończy się jakiś etap w życiu. jeśli uparcie chcemy w nim trwać dłużej niż to konieczne, tracimy radość i sens tego, co przed nami.

   Nad ranem Łukasza obudził donośny odgłos kaszlu, otworzył oczy i spojrzał na Maję, leżała zwinięta w kłębek użerając się z przeraźliwie męczącym kaszlem, była cała oblana potem i rozpalona, co chwilę majaczyła coś kompletnie nie zrozumiałego pod nosem prawdopodobnie spowodowała to wysoka temperatura. Łukasz próbował ją obudzić jednak bez skutku, udał się do kuchni w poszukiwaniu czegoś co mogło by pomóc dziewczynie, nalał wody do szklanki i wrócił do pokoju. Usiadł obok niej w dalszym ciągu starając się obudzić ją aby mogła zażyć lekarstwa. Po dłuższej chwili się to udało jednak mimo tego nie było z nią jako takiego kontaktu, zażyła lekarstwa które podał jej Łukasz na spadek gorączki po czym od razu zasnęła, położył się obok niej dokładnie okrywając kocem. Przez kilka następnych chwil patrzy na nią  obserwując oddech który z każdą chwilą stawał się spokojniejszy, gorączka najprawdopodobniej zaczęła ustępować, od czasu do czasu słyszalne było tylko ciche pokasływanie które również z czasem ucichło. Łukasz odetchnął z ulgą, jednak jeszcze przez dłuższą chwilę obserwował śpiącą Majkę. Nawet w ciemności widział jak jej rzęsy rzucały ciemne cienie na jasne policzki, wyglądała na kruchą, bezbronną i wrażliwą. Delikatnie, by nie obudzić Maji dotknął jej aksamitnego policzka. Nie zbudziła się. Powoli przysunął się do niej. Nie miał ochoty jej przytulać ani nic, po prostu na nią patrzył. Przypomniał sobie ich pierwsze spotkanie, kiedy zobaczył ja zagubioną i zakłopotaną, lub kiedy spotkał ją w parku zmarzniętą i nie mającą się gdzie podziać. Cieszył się że zgodziła się z nim zamieszkać, była osobą która wszędzie gdzie się pojawi jest lubiana, ma w sobie tyle energii, optymizmu i miłości, nie potrafiła by nikogo skrzywdzić w żaden  sposób a jednocześnie bardzo przejmuję się czyimś cierpieniem, jest po prostu ideałem i aniołem w jednej osobie...

W kuchni panował totalny chaos, nie wiarygodne jest to że sześć osób potrafi wywołać tyle zamieszania i hałasu, głównymi sprawcami tego byli oczywiście Wojtek z Nicolą którzy nie szczędzili sobie wyzwisk rzucanych w swoją stronę, jak również Marco i Mario którzy nawet w jedzeniu śniadania znaleźli pretekst do zabawy. Łukasz zszedł na dół, gdzie na jego widok zapadła dziwna cisza.
-Gdzie Maja - spytała Nicola.
-W nocy miała dość wysoką gorączkę, podałem jej coś i najwyraźniej podziałało ale w dalszym ciągu śpi - odparł.
-Ona tak zawsze ma, gdy jest chora potrafi spać cały dzień - wtrąciła Lena.
-Czyli nici z naszych dzisiejszych planów ? - powiedział zawiedziony Mario.
-Nie przesadzajcie, możecie iść ja z nią zostanę - powiedział Piszczek.
-Zaopiekujesz się nią ? - spytała troskliwie Nicola.
-Głupie pytanie, oczywiście że się ją zaopiekuje przecież po to z nią zostaje - warknął Wojtek patrząc na Nicolę.
-Nie pytałam ciebie - powiedziała, a raczej warknęła Nicola - on przynajmniej będzie potrafił się nią zająć i nie pomyli witaminy C z viagrą - odpowiedziała szorstko.
-Może chcesz żebym zaopiekował się tobą ? - powiedział z ironią - Przyznaj że pragniesz mnie mieć tylko się przed tym bronisz.
-Och , tak , pragnę Cię mieć... W dużej odległości od siebie - wycedziła.
-Skończcie - westchnął znudzony Marco - Lepiej się zbierajmy zanim się tutaj rzucicie na siebie z pięściami.
-Nigdzie się nie wybieram jeśli to coś też idzie - odparła z ogromną złością w oczach, jednak po chwili zmieniła zdanie i lekko się uśmiechnęła - Albo pójde, nie chcę stracić okazji dobrej zabawy przez tego narcyza, tylko błagam sprawcie aby nie zbliżał się do mnie bo przyrzekam że choćby jedno słowo a straci jakąś cześć ciała - warknęła kierując się w stronę schodów.
-O jakiej części ciała myślisz ? - spytał Mario.
-O zębach ! - krzyknęła idąc po schodach.
Wchodząc do pokoju słyszała tylko śmiech dochodzący z dołu. Szybko przebrała się w coś wygodnego a do torebki spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, czesała oraz układała włosy kiedy z dołu dobiegł głos aby się pośpieszyła i że wszyscy zaczekają w samochodzie, zbiegła jak najszybciej po schodach.
-Ucałuj ode mnie Majkę jak się obudzi i opiekuj się nią, wrócimy wieczorem - krzyknęła do Łukasza wybiegając z domu. Pośpiesznie wsiadła do samochodu po czym Marco odpalił silnik i ruszyli.

Piszczek w ciszy i spokoju dopił swoją kawę, następnie udał się na górę sprawdzić jak czuje się Maja, jednak ta w dalszym ciągu spała. Nie bardzo wiedział co ma robić, w końcu wyjął z jednej szafek średnie kartonowe pudełko, znajdowały się w nim zdjęcia oraz różne inne pamiątki. Usiadł na łóżku oglądając po kolei każdą rzecz, były to przeważnie zdjęcia samego Łukasza lub z byłą żoną, zdjęcia z ich ślubu czy wspólnych wakacji spędzanych właśnie w tym domu. Patrząc na nie wspominał każdy uwieczniony na nich moment, każdą chwilę, zdał sobie sprawę jak bardzo nienawidzi swojej żony za to co mu zrobiła, mimo że kiedyś żywił do niej ogromne uczucie, uczucie której kiedyś wydawało się nie do rozerwania w tym momencie nie znaczyło dla niego nic, tak samo już nic nie znaczyła dla niego Ewa, zakończył ten etap, chciał rozpocząć życie na nowo, od początku, tak jak by wcześniejsze zdarzenia nie istniały, dlatego też zabrał wszystkie wspólne zdjęcia oraz zdjęcia Ewy i rozdarł na małe kawałeczki, dopiero po chwili zauważył że Maja się mu przygląda. Patrzyła w jego oczy, te piękne błękitne lekko zaspane. Pomimo tego, wyglądał uroczo w białym podkoszulku przylegającym do jego muskularnego ciała. Jego blond włosy były aktualnie w stanie, tak zwanego artystycznego nie ładu, a gdy zobaczył że się mu przygląda  na jego twarzy zagościł uśmiech, przez który można było ujrzeć jego śnieżnobiałe zęby.
-Dzień Dobry śpiochu. Jak się czujesz ? - powiedział wkładając wszystkie rzeczy z powrotem do pudełka.
-Było by o wiele gorzej gdyby nie pewna osoba która się mną zaopiekowała - powiedziała ochrypłym głosem jednocześnie podnosząc się na łóżku.
- Powinnaś odpoczywać - powiedział Łukasz a jego głos, niczym lekarstwo na wszystko, otulał ją, powodując, że dziwnym trafem, od razu czuła się lepiej.
-Nic mi nie jest, przejdzie mi zaraz i po sprawie - odparła.
-Nie wydaję mi się, nie wygląda mi to na nic.
-Przyznaj się że chcesz odpokutować za to że wrzuciłeś mnie do wody - powiedziała śmiejąc się.
-Właśnie przepraszam za to, nie wiedziałem że przez to zachorujesz - odparł smutno.
-Nie przejmuj się - uśmiechnęła się w jego stronę - To nie twoja wina a mojej odporności.
-I tak się tobą zaopiekuję - powiedział z entuzjazmem - Chcesz herbaty ? - spytał jednak nawet nie pozwolił Maji udzielić odpowiedzi - Zaraz wracam - rzucił tylko wychodząc z pokoju.
Maja spojrzała na kartonowe pudełko a na nim pełno kawałków rozdartych zdjęć, na których w kawałkach widać było Łukasza oraz kobietę której tak bardzo nie cierpiała a mianowicie żonę Łukasza, ciekawiło ją co znajduję się w środku kartonowego pudełka, przez chwilę wahała się ponieważ bała się że Łukasz mógł by być zły o to że to ogląda jednak po chwili stwierdziła że nie będzie zagłębiać się zbyt w jego zawartość, jej ciekawość zwyciężyła, otworzyła pudełko w których znajdowało się kilka zdjęć Łukasza, kilka kartek pocztowych oraz jakiś list, nie zdążyła zobaczyć nic więcej ponieważ usłyszała kroki Łukasza wychodzącego po schodach, bez zastanowienia zabrała jedno zdjęcie Łukasza i wsunęła je pod swoją poduszkę, zamknęła pudełko i ułożyła na nim kawałki zdjęć, do pokoju wszedł zadowolony Łukasz, Maja w ostatniej chwili zdążyła ułożyć wszystko tak aby niczego się nie zorientował, podał jej herbatę a następnie zabrał wszystkie kawałki zdjęć i wrzucił do kosza stojącego w kącie pokoju, pudełko z pozostałymi rzeczami schował do szafki. Potem położył się obok niej przyglądając się jak pije zrobioną przez niego herbatę.
-Zastanawia mnie to gdzie są wszyscy, przecież jest już południe - powiedziała spoglądając na zegarek stojący na szafce nocnej.
-Nie wiem dokąd poszli, ale zostawili nas gdy tylko powiedziałem aby nie psuli sobie planów ponieważ jaz tobą zostanę.
-Nie potrzebuje opiekunki - warknęła ze złością.
-A kto mówi o opiekunce ? Po prostu chciałem się upewnić że czujesz się lepiej.
-Czuję się lepiej możesz już mnie zostawić i iść do nich, nie chcę psuć ci wakacji.
-A może ja wolę zostać z tobą ?
-Nie musisz.
-Ale chcę, nie złość się.
-Wybacz jestem zmęczona i chora, idę spać - odpowiedziała obracając się na bok oraz okrywając kocem.
Nastała cisza, którą po chwili przerwał Łukasz.
-Rano gdy spałaś dzwonił twój chłopak... -powiedział cicho, na co z początku Maja nie zareagowała jednak potem obróciła kładąc się na plecach i patrząc w sufit.
-Nie chcę z nim rozmawiać - westchnęła - Czuję że mój związek się rozpada a ja nie mam na to żadnego wpływu, okłamuje go i unikam rozmów z nim aby jeszcze bardziej nie wplątać się w kłamstwa, boję się że go stracę. - powiedziała łamiącym się głosem.
-On cię kocha, ty jego też, na pewno cię zrozumie, a razem znajdziecie sposób na odbudowanie tej relacji o takiego stopnia jak kiedyś - stwierdził Łukasz.

-Tylko że - zaczęła - ja nie jestem pewna czy go nadal kocham go tak bardzo jak dawniej... to już nie jest ta miłość którą darzyłam go na początku, to już nie wróci, po prostu coś się wypaliło, kocham go ale nie jestem w nim zakochana, ta miłość to coś w rodzaju przywiązania, nie potrafię bez niego żyć, bez świadomości że jest ktoś taki jak on, mimo tego że jesteśmy od siebie oddaleni tysiącami kilometrów ja wiem że przyjdzie dzień w którym go zobaczę, nie potrafię go zostawić czy poprosić abyśmy zostali przyjaciółmi, za bardzo się boję że go stracę - w jej oczach pojawiły się łzy.
-Może po prostu myślisz tak ponieważ dawno go nie widziałaś, na pewno gdy go zobaczysz uświadomisz sobie że jednak go kochasz - powiedział pocieszająco.
-Mam nadzieję - westchnęła - a od kiedy to potrafisz tak mądrze mówić ? - spojrzała na niego unosząc brew do góry.
-Skutki przebywania z tobą - powiedział z ogromnym uśmiechem na twarzy.
Maja nie zdążyła odpowiedzieć ponieważ gdy otworzyła usta do pokoju wpadła Nicola a za nią Lena  obydwie były tak zdyszane jak by właśnie przebiegły maraton.
-Stało się coś ? - spytała zdezorientowana Maja.
-Nie, to znaczy tak, czujesz się już lepiej ?  Mamy super propozycję - powiedziała Nicola z ogromnym entuzjazmem jednocześnie próbując złapać oddech.
-Można powiedzieć że tak, co to za propozycja ?
-A więc - zaczęła - W jakimś mieście nad morzem jest organizowana czterodniowa impreza na promie, to będzie coś zajebistego musimy tam być.
-Co to za miasto ? I co na to reszta, gdzie oni teraz są ? -spytał Łukasz.
-Norden czy jakoś tak, są u siebie, pakują się - odparła Lena, w tym momencie Łukasz pobiegł do po ich pokoju zostawiając dziewczyny same. Lena wraz z Nicolą usiadły na łóżku.
-Na co czekacie ?  Musimy się spakować - powiedziała Maja okładając koc i szybko wstając z łóżka, jednak najwidoczniej nie była do końca zdrowa, zrobiło jej się słabo a obraz wokół stał się zamazany, usiadła z powrotem na łóżku.
-Maja... - zaczęła Lena
-Ta wiem, powinnam zostać - oparła smutno.
-Może zostaniemy z tobą ? - zaproponowała Lena.
-Nie trzeba, poradzę sobie, jedźcie i bawcie się dobrze, to tylko 4 dni, dam radę.
-Ale chciałyśmy te wakacje spędzić razem - stwierdziła Lena z lekkim grymasem na twarzy.
-I spędzimy, jak wrócicie, przecież mamy jeszcze cały tydzień - powiedziała uśmiechając się - powinnyście się spakować, chce codziennej relacji z tej całej imprezy i to koniecznie - powiedziała i wszystkie trzy zaczęły się śmiać. Maja przytuliła się do przyjaciółek a następnie obie udały się do swojego pokoju w celu spakowania potrzebnych rzeczy. Po kilku minutach do pokoju przybiegła Nicola taszcząca swoją walizkę.
-To my będziemy lecieć, jesteś pewna że nie chcesz abyśmy z tobą zostały - spytała.
-Jestem pewna, leć już bo jeszcze pojadą bez ciebie, ucałuj Lenę i bawcie się dobrze.
-Kocham cię - powiedziała Nicola całując przyjaciółkę w policzek.
Zabrała swoją torbę i ruszyła do wyjścia.
-A i zapomniałam bym - powiedziała odwracając się - Łukasz z tobą zostaję, a więc miłego i do zobaczenia za kilka dni - krzyknęła schodząc po schodach.
Maja rzuciła się na łóżko, co spowodowało lekki ból głowy, zamknęła oczy, żałowała że przez chorobę nie spędzi czasu z przyjaciółkami, przecież głównie po to tutaj przyjechała a tymczasem od przyjazdu więcej czasu spędza z Łukaszem niż z nimi, znów czekają ją 4 dni w tylko i wyłącznie jego towarzystwie, czuła że mimo jej choroby te cztery dni mogą być naprawdę miło spędzone. Usłyszała odgłos kroków dochodzących z korytarza, podniosła się na łóżku z po chwili w drzwiach pojawił się Łukasz.
-Widzę że czekają nas romantyczne cztery dni tylko we dwoje - powiedział śmiejąc się po czym położył się obok niej.
-Nawet nie wiesz jak bardzo - zachichotała a potem rzuciła w twarz Łukasza poduszką, który natychmiast jej oddał, jak małe dzieci zaczęli rzucać w siebie kolejno poduszkami, śmiejąc się jak szaleni. Tak, to naprawdę będą bardzo romantyczne 4 dni...

_____________________________________________________________

WEMBLEY CALLING ♥
to już dziś ♥ cholernie nie mogę się doczekać, to będą mega emocje i straszne nerwy ale i tak to kocham ♥
BVB musi wygrać, innej opcji nie ma ♥
a co do rozdziału to wybaczcie za niektóre beznadziejne momenty ale pisałam na szybko aby dodać jeszcze przed wyjściem do koleżanki u której oglądam dzisiejszy mecz.
nie wiem kiedy dodam następny rozdział, przyszły tydzień będzie okropnie zapracowany, nie dość że dużo nauki to jeszcze przygotowania do wesela brata, jakiś meksyk po prostu xd
jednak będę się starać aby coś nowego pojawiło się przed 1 czerwca ;*
jutro postaram się zabrać za nadrabianie rozdziałów na waszych blogach, mam nadzieję że mi się to uda ;)
czytajcie i komentujcie ;*

Rozdział VI

   Każdy z nas czeka na osobę, dzięki której poranne wstawanie z łóżka będzie miało sens

    Dopiero około 2 w nocy dotarli na miejsce, okropnie zmęczeni i śpiący. Powinni być znacznie wcześniej jednak Piszczek parę razy pomylił drogę przez co musieli nadrabiać sporo dodatkowych kilometrów. Marzeniem każdego z nich było aby jak najszybciej znaleźć się w łóżku i iść spać, nawet Mario i Marco, ci którzy zawsze mają nadmiar energii teraz byli wyczerpani, jedynie Szczęsnemu dopisywał humor.
-No chyba mi nie powiecie że idziemy spać ? trzeba się zabawić ! - powiedział wysiadając z samochodu.
-Jeżeli chcesz się bawić w wampira to proszę bardzo ale bez nas - wtrąciła Nicola.
-Dobrze spokojnie misiu, nie pluj tak jadem tylko zapytałem.
-Jak bym nie była tak zmęczona to było by po tobie Szczęsny - powiedziała wymijając chłopaka jednocześnie uderzając o jego ramię.
Dom w którym mieli zamieszkać był piękny zarówno z zewnątrz jak i w środku. Miał duży ogród oraz ogromną ilością zieleni wokół, weszli do przedpokoju a następnie znaleźli się w ogromnym salonie w którym znajdował się kominek połączony z kuchnią oraz jadalnią, na pierwszym piętrze znajdowała się sypialnie w których spać mieli panowie oraz Lena z Nicolą a na poddaszu znajdowała się sypialnia Łukasza i Maji. Każdy udał się do przydzielonego mu pokoju, nikt nie miał siły na rozmowy czy wygłupy każdy miał tylko jedne cel - iść spać. Sypialnia Łukasza oraz Majki była duża i bardzo ładnie urządzona, zresztą jak każde pomieszczenie w tym domu. Majka nie zważając na nic udała się prosto do łazienki gdzie wzięła szybki prysznic, chciała iść do pokoju Leny i Nicoli jednak nie miała siły a zapewne one również padały ze zmęczenia, położyła się na łóżku a po pokoju wszedł Łukasz, który położył się obok niej.
-Jeżeli chcesz mogę spać na podłodze, albo na fotelu - zaproponował Piszczek na co Maja odpowiedziała śmiechem.
-Nie musisz się poświęcać, damy radę, to nie jest jakiś problem - powiedziała śmiejąc się.
-Chyba ci się udzieliło od Nicoli.
-Całkiem możliwe, a teraz dobranoc - zakryła się kocem a po chwili smacznie spała.
W pewnym momencie obudził ją lekki hałas, otworzyła oczy i podniosła się na łóżku, zobaczyła Łukasza siedzącego na fotelu i patrzącego przez okno umieszczone w dachu na gwiazdy widniejące na niebie, podeszła bliżej niego.
-Czemu nie śpisz? - zapytała lekko ziewając.
-Nie mogę zasnąć, przepraszam że cię obudziłem. - w jego oczach Maja rozpoznała smutek.
 Nie odpowiadając zabrała koc z łóżka i usiadła obok Łukasza okrywając nim ich oboje.
-Nie musisz się mną przejmować, powinnaś się wyspać - powiedział patrząc na w jej stronę.
-Nie marudź
-A przytulisz mnie?
-Słodki jesteś Piszczek -  uśmiechnęła się po czym przytuliła się do piłkarza.
-Tak wiem.
-I na dodatek skromy - powiedziała na co Łukasz zaczął się śmiać.
Po paru minutach oboje byli pogrążeni w śnie. Nie minęło jednak zbyt dużo czasu, obudził ich dźwięk uderzenia czegoś w drewnianą framugę drzwi, a następnie masę przekleństw wypowiedzianych przez Wojtka oraz przerażający brecht Nicoli, który był na tyle głośny że od razu obudził Łukasza oraz Maję
-Pobudka misiaczki - krzyknęła Nicola w dalszym ciągu śmiejąc się ze Szczęsnego.
Maja otworzyła oczy i zobaczyła całą tę dwójkę dziwnie przyglądającą się, zdała sobie sprawę że nadal jest w objęciach Łukasza co musiało wywołać lekkie zdziwienie.
-Co wy tu robicie tak wcześnie ? - spytał Łukasz.
-Wcześnie ?  jest 10, jak byście poszli spać jak cywilizowani ludzie a nie robili nie wiadomo co to też byście dawno wstali.
-A tak w ogóle czemu spicie tutaj a nie na łóżku ? - spytała zaciekawiona Nicola.
Maja spojrzała na Łukasza w poszukiwaniu wyjścia z sytuacji jednak on również nie miał pojęcia jak to wyjaśnić.
-Nie dość że mała, pyskata to jeszcze ciekawska - powiedział Szczęsny jednak szybko pożałował wypowiedzianych słów ponieważ dostał łokciem w brzuch od Nicoli.
-A gdzie Lena ?- zapytała Maja rozglądając się za przyjaciółką.
-I Robert, Mario, Marco ? - zaczął wymieniać Łukasz.
-Nie mogli się doczekać aż wstaniecie, więc poszli wcześniej, za pół godziny wychodzimy więc ruszać dupy -powiedział Wojtek wychodzący z pokoju.
-Uważaj na drzwi - krzyknęła Nicola, powstrzymując śmiech.
-Spokojnie maluszku - odpowiedział, Nicola pobiegła zanim aby zapewne skopać mu tyłek.
Maja z wielką niechęcią wstała, zabrała jakieś rzeczy i udała się do łazienki gdzie wzięła prysznic, ubrała się i zrobiła lekki makijaż. Wychodząc z łazienki zauważyła Piszczka który dalej spał w najlepsze, wzięła poduszkę leżącą obok i rzuciła w jego stronę trafiając w jego głowę.
-Jesteś bez serca - wymruczał Piszczek przecierając oczy.
-I kto to mówi - powiedziała uśmiechając się.
Wyszła z pokoju zostawiając Łukasza samego, zeszła na dół gdzie zastała Wojtka oraz Nicolę kłócących się tym razem o pilot do telewizora. Nie zauważyli nawet Majki przechodzącej obok i zabierającą wodę mineralną z lodówki, stała przez dłuższą chwilę przyglądając się oraz słuchając kłótni tej dwójki z której miała naprawdę niezły ubaw. Uspokoili się wówczas gdy zauważyli Piszczka schodzącego po schodach. Po około 10 minutach cała czwórka zmierzała w kierunku pobliskiego jeziora gdzie mieli spędzić cały dzisiejszy dzień, odpoczywając, cieszyć się wakacjami oraz wspaniałą pogodą. Na miejscu zastali tylko Marco i Mario grających w piłkę, nigdzie nie mogli znaleźć Leny oraz Roberta co lekko zaniepokoiła Maję. Dziewczyny usiadły na kocach wygrzewając się do słońca natomiast Wojtek i Łukasz dołączyli do grających chłopaków, po chwili można było usłyszeć ich krzyki, było ich tylko 4 a robili hałas jak by znajdował się tutaj cały stadion a oni grali jakiś bardzo ważny mecz.
-Ciekawe gdzie Lena z Robertem - zastanawiała się Maja.
-Dajmy im trochę prywatności, nie każdy ma taki fart że może spać z piłkarzem - powiedziała Nicola spoglądając na Majkę spod okularów.
-Sama mnie w to wkopałaś.
-Ale przytulać ci się do niego nie kazałam, to była twoja inicjatywa, przyznaj się że to było od ciebie silniejsze - powiedziała wystawiając Majce język.
-Przyjaźnie się z nim, więc to było czysto przyjacielskie.
-Tak, tak sobie tłumacz - odpowiedziała Nicola uśmiechając się pod nosem.
Spędzili tak kilka godzin, dziewczyny opalały się rozmawiając jak również śmiejąc się z grających chłopaków którzy co jakiś czas wygłupiali się, aż w końcu byli tak zmęczeni grą że wszyscy 4 położyli się na trawie obok dziewczyn nie mogąc złapać oddechu, mimo ich ogromnego wysportowania i dobrej kondycji bieganie za piłką w takim upale stało się męczące. Po jakimś czasie Marco wpadł na pomysł aby zagrali w karty, nikt inny nie wpadł na lepszy pomysł więc to było jedynie wyjście z sytuacji aby nie siedzieć bezczynnie i się nudzić. Grali w różne gry karciane, jednak każda z nich szybko nudziła się Szczęsnemu którego raz za razem ogrywała Nicola, nie dawał tego po sobie poznać jednak z jego twarzy można wyczytać było rozczarowanie i złość. Po kilkunastu przegranych i również kilkunastu zmianach gier Wojtkowi w końcu udało się wygrać z Nicolą z czego był ogromnie zadowolony i nie krył radości z tego powodu.
-I z czego się tak cieszysz ? To nie konkurs na najbielszy uśmiech, ty to jesteś jednak głupszy niż ustawa przewiduje - warknęła Nicola.
Szczęsny spojrzał na nią nie mówiąc nic, odłożył swoje karty i wstał podchodząc do dziewczyny, wziął ją na ręce a następnie przerzucił przez swoje ramię kierując się w stronę jeziora, na nic nie zdał się krzyk, błaganie a nawet przeprosiny Nicoli, po chwili oboje zanurzyli się w wodzie za nimi do wody wskoczyli Marco i Mario wyczuwając dobrą zabawę. Piszczek uśmiechnął się złowrogo.
-Nawet o tym nie myśl - powiedziała - nie radzę.
-Zaryzykuję - odpowiedział po czym podszedł do niej biorąc ją na ręce i kierując się w stronę jeziora.
Również krzyk Majki oraz prośby nie pomogły, próbowała się wydostać z uścisku Łukasz ryzykując nawet upadek na ziemie jednak nie przyniosło to nawet najmniejszego skutku, pozostało jej tylko trzymać się kurczowo Łukasza, co prawda nie miała kłopotów z pływaniem jednak po prostu wolała nie ryzykować.

Kiedy już wszyscy zostali doszczętnie przemoczeni a dziewczyny próbowały wydostać się na brzeg niebo pokryły ciemne chmury, zerwał się porywisty i zimny wiatr a w ciągu następnych kilku sekund z nieba zaczął spadać deszcz. Cała szóstka jak najszybciej zaczęła zbierać wszystkie swoje rzeczy oraz kierować się w stronę domu. Po niecałych 10 minutach wbiegli do domu, okropnie zdyszani oraz nie wyglądający zbyt korzystnie, bez słowa każdy udał się do swojego pokoju w celu jak najszybszego zdjęcia mokrych ubrań oraz doprowadzenia swojego wyglądu do jakiegoś normalnego stanu. Po całym domu roznosił się śmiech Mario naśmiewającego się z Reusa przeklinającego deszcz który zniszczył mu jego idealnie ułożoną fryzurę oraz kłótnie Nicoli i Wojtka a raczej pełno wyzwisk rzucanych w stronę Wojtka prze Nicolę z której złość uchodziła parowała na odległość. Maja wzięła gorącą kąpiel,  wysuszyła swoje włosy oraz związała w kitkę. Przebrała się i zeszła na dół gdzie siedzieli już wszyscy pijący herbatę. Znalazła się nawet Lena wraz z Robertem z czego Maja wywnioskowała że musieli oni być cały czas w domu, postanowiła że musi porozmawiać z przyjaciółką i dowiedzieć się czegoś więcej na temat tych potajemnych schadzek oraz tak dużej ilości godzin spędzanych w towarzystwie Roberta. Usiadła na fotelu obok Nicoli i Łukasza powodując tym samym że zrobiło się znacznie mniej miejsca, jednak nikt na to nie zwrócił większej uwagi, okryła się kocem, po jej ciele nadal rozchodził się chłód a na dodatek bolała ją głowa przez co stała się okropnie senna. W salonie panowała kompletna cisza, nikt nie miał ochoty na rozmowy, od czasu do czasu słychać było tylko szelest palącego się drewna w kominku. Majka spoglądając na płomienie przypomniała sobie ostatnie wakacje na których była z przyjaciółmi oraz Kacprem, wtedy również wszyscy siedzieli przy kominku, wspominając oraz rozmawiając na przeróżne tematy, zarówno wtedy jak i teraz czuła się szczęśliwa, miała wokół siebie wspaniałe osoby. Mimo że piłkarzy znała od nie dawna czuła jak by ich znajomość trwała już sporo czasu, nie przeszkadzała jej cisza panująca w domu, spoglądała na każdego wokół myśląc o tym jak bardzo się cieszy że poznała właśnie kogoś takiego. Spojrzała na Łukasza który siedział obok niej prawie zasypiając, był tak nieziemsko przystojny oraz słodki. Maja zastanawiała się co takiego jest w Łukaszu, że mimo tego że czasem jest mocno wkurzający, nie potrafi być na niego zła. Dlaczego tak bardzo lubi spędzać z nim czas? Lubi jego uśmiech oraz wygłupianie się przy pierwszej lepszej okazji, i mimo że znają się tak krótko, wiedziała że Łukasz jest osobą, której teraz nie mogłoby zabraknąć w jej życiu. Ma swoje najlepsze przyjaciółki,chłopaka ale jej więź z Piszczkiem była wyjątkowa. Tylko w jego towarzystwie zawsze była uśmiechnięta. Nie rozumiała czasem jego zachowania, ale podobała się jej jego spontaniczność, poczucie humoru, oczy z których bije ogromy blask przyprawiający o dreszcze. Podobał jej się zapach jego perfum. Zapach, który sugerował, że wszystko może się zdarzyć.

 

no udało się w końcu napisać ten rozdział.
mnie osobiście najbardziej podoba się końcówka bo reszta to jakaś średnia xd
mam nadzieję że z następnym mi pójdzie szybko i dodam jakoś naprawdę za niedługo ;)
dziękuje za wszystkie komentarze, fakt że komuś się w ogóle to podoba jest bardzo motywujący ;*